Mindful zwanger, mijn verhaal: bevallen

Ik voelde de druk al een tijdje. Kan een mindfulness trainer zelf wel mindful blijven tijdens de bevalling? Met vlagen besefte ik dat me hier druk over maken natuurlijk helemaal niet zo mindful van me was. Ik was dan namelijk al aan het piekeren over de bevalling terwijl die er nog helemaal niet was. Totaal niet helpend natuurlijk. Net als zoveel gepieker over de toekomst. Of je nu voor een bevalling staat of een ander levensgroot project of angstaanjagende opgave.

 

Mindfulness gaat over in het moment zijn. Hier en nu. Dus telkens als ik merkte dat mijn hoofd er toch weer een “moeten” van ging maken en ging piekeren over de toekomst (de bevalling) dan was het enige dat ik kon doen, aandacht vriendelijk weer terugbrengen naar dit moment. Glimlachen om mezelf en het patroon van het altijd weer goed, correctie perfect, willen doen. Het willen presteren. Om maar te voldoen aan vooral mijn eigen lat.

Een aantal jaren geleden las ik ter voorbereiding op een speciale mindfulness training het boek: mindful zwanger en bevallen. Een echte aanrader als je het mij vraagt. Ik pakte het er weer bij. Het meest essentiële dat ik er uit haalde en mee wilde nemen mijn bevalling in was het volgende:

Naast de intense weeën en pijn zullen er tijdens de bevalling ook momenten zijn waarop er helemaal niets is. Momenten van stilte. Een soort stil oogje in de orkaan zoals ik het in coaching vaak noem. Het belangrijkste is om die stille momenten te pakken en niet in die stille momenten in paniek te raken over hoe intens de volgende wee wel niet zou zijn of juist je op te vreten over hoe verschrikkelijk de vorige wee was. Of je druk maken of je het wel vol kunt houden. Allemaal dingen die op kunnen komen tijdens dat stille moment. Echter verstoor je daarmee de functie van het stille moment. Juist in dat stille moment maakt het lichaam allerlei stofjes aan die je kalmeren en die er voor zorgen dat je de pijn kunt dragen. Zie het als een soort lichaamseigen drugs zodat je er doorheen komt.

Ik neem je even een stukje mee in de evolutie waarbij het voornaamste doel is om de genen door te geven. Als je in dat stille moment gaat stressen, dan geef je het lichaam eigenlijk aan dat er een levensbedreigende situatie plaatsvindt. In de oertijd was dat bijvoorbeeld een mogelijke aanval van een sabeltandtijger. Om te overleven stagneert de bevalling zodat er gevochten of gevlucht kan worden. Want dan is de kans het grootste dat je niet opgegeten wordt door de sabeltandtijger, het overleeft en daarmee je genen doorgeeft.

Het stresssysteem gaat dus aan. Dit systeem kan niet tegelijk met het zogenaamde kalmeringssysteem aanstaan die juist zo nodig is om je door de bevalling heen te helpen. Dus slechts een van de twee systemen kan tegelijk actief zijn. Aan mij de taak om de kalmeringsmodus maximaal uit te nodigen in het oogje van de storm. Want alleen dan zou ik optimaal profiteren van de lichaamseigen opiaten en had ik geen ruggenprik nodig. Hugo verklaarde me voor gek dat ik niet koos voor een ruggenprik. Ik voelde vooral veel vertrouwen in de natuur. In mijn lichaam. In de overgave aan het hele proces. Het vrouwelijke lichaam is hiervoor gemaakt. Het enige dat ik te doen heb is me er aan overgeven. Compleet in het moment zijn. Mindful dus.

Toen om half 1 ‘s nachts bij mij de weeën eenmaal begonnen kon ik ze vrij goed handelen. Al snel volgde de weeën elkaar op. Ik bedacht me, als dit het is, dat trek ik het wel. Tot ik in het ziekenhuis aangekomen was en de weeën steeds heftiger werden. Met 7 centimeter ontsluiting werd het toch echt wel serieus zwaar. Ik zat op het toilet en iets in mij zei dat Hugo zijn handen op mijn voor en achterhoofd moest klemmen. Ik had dit niet gelezen en nog nooit van gehoord. Maar mijn oer-gevoel vertelde me dat dat prettig zou kunnen zijn.

Daar stonden we dan. Hugo hard druk gevend op een wee. Zelfs zo hard, dat hij eigenlijk niet meer kon volhouden. Maar goed, dit vertel je natuurlijk niet tegen je vrouw midden in de bevalling. Ik was vrij directief, het voelde goed en vertelde hem nog harder te drukken. Dit had ik van te voren niet kunnen bedenken en kon ik alleen maar ontdekken door af te gaan op mijn gevoel.

Ondertussen raakte ik steeds meer in een soort van trance. De heftige weeën wisselde zich nu inderdaad af met het stille oogje van de orkaan. Ik kon volledig in dat stille oogje zijn en er in ontspannen. Het voelde werkelijk waar hemels. Er was geen pijn. Er was geen angst. Er was niets. Een heerlijke stilte waar ik me volledig aan kon overgeven.

Tijdens de persweeën raakte ik nog meer in trance. Het was alsof ik boven mezelf zweefde. Ik perste 70 minuten waarin er zowel gelachen werd, waarin er hoop was (ik zie zijn haartjes!) en teleurstelling (3 stappen vooruit en 2 terug). Op sommige momenten bedacht ik ineens, doe ik eigenlijk wel goed genoeg mijn best? Ik was zo in trance dat ik het ook niet altijd goed meekreeg. Terwijl ik wel degelijk hard aan het werk was.

Na 70 minuten besloot de verloskundige om mijn bekkenbodemspier in te knippen. Die was blijkbaar mega sterk en zat zo in de weg. Ik perste er steeds tegenaan. Ook daar kon ik me aan overgeven. Volledig vertrouwend op haar expertise. Bij de volgende keer persen kwam het hoofdje in een keer.

Verwondering en liefde zag ik op Hugo’s gezicht. Daarna ook angst, de navelstreng zat om zijn nekje. Deze zat zo strak dat hij direct doorgeknipt moest worden. Nog een keer persen en toen kwam ook het lichaam. Ons jongetje was uit mijn buik. Maar het was nog niet voorbij. Hij huilde niet. Ik zag de angst in Hugo’s ogen. Ons jongetje werd op mijn buik gelegd en keek me met grote ogen aan. Nog steeds reageerde hij niet. Een moment dat ik niet snel zal vergeten.

Wat ben ik blij dat we al in het ziekenhuis waren. Binnen no time stond er een compleet team van artsen en verpleegkundigen in de kamer. Dit gaf me zoveel vertrouwen dat ik ook toen niet in paniek raakte. Daarnaast was ik natuurlijk harstikke kapot van het persen en natuurlijk compleet onder invloed.

Ik voelde naast vertrouwen ook een intense verbinding met Hugo. In zijn ogen was zoveel liefde, angst en vrees te zien. Het wisselde elkaar allemaal af. Gaat hij het redden dit kleine mensje? Ondanks de heftigheid zorgde het er ook voor dat ik me zo intens verbonden met Hugo voelde. Gelukkig was ons jongetje in goede handen. Na enkele minuten hoorde we hem uiteindelijk huilen. Godzijdank!

Na deze heftige start moesten we uiteindelijk nog drie dagen blijven in het ziekenhuis voor we naar huis mochten. Ondanks dat het zo heftig was, was het niet traumatisch voor me. De begeleiding in het ziekenhuis was geweldig. De verloskundige, die ook mijn schoonzus is, was enorm betrokken en dat voelde heel vertrouwd en fijn. Natuurlijk komen in deze dagen alle emoties voorbij en is het essentieel daar ruimte voor te maken.

Maar kun je ruimte maken voor je gevoelens zonder je angsten uit te vergroten en onnodig in de paniek te raken? Ook daar helpt mindful omgaan met alles dat gebeurt enorm. Ik besefte heel goed dat het uiteindelijk totaal geen zin heeft om me druk te maken over de impact van het zuurstoftekort. Alles is gecheckt en hij blijft onder toezicht van de kinderarts. Maar piekeren over of hij bijvoorbeeld een hersenbeschadiging heeft opgelopen door het zuurstoftekort heeft totaal geen zin. De situatie verandert daardoor niet. Het kost alleen maar een hoop energie.

Natuurlijk had ik mijn bevalling anders voorgesteld. Maar wat heeft het voor zin om me daar druk over te maken of teleurgesteld over te zijn. Iedereen heeft binnen zijn beste kunnen gedaan wat nodig was om dit mannetje, genaamd Mason, op de wereld te zetten. Daar ben ik zo onwijs dankbaar voor.

Ik weet zeker dat mijn mindfulness vaardigheden me niet alleen tijdens de bevalling hebben geholpen, maar ook in alles wat nog komen gaat. Mindful moeder zijn. Bewust omgaan met alles wat op je pad komt. Juist als het allemaal niet loopt zoals het hoofd had bedacht. Dat is waar mindfulness over gaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *