Mindful zwanger, mijn verhaal: het tweede trimester

mindful zwanger mindfulness bevallen zwangerschap
Niets is wat het lijkt. Ik zeg het zo vaak. En ook nu weer. Want op social media zie je iedereen met zijn toffe leven. Je ziet de gave momenten. De overwinningen. Maar wat je niet ziet is wat er deep down inside allemaal gebeurt. Ook bij mij.

 

Het eerste trimester, zoals ik je al vertelde, had ik het zwaar. Gelukkig klaarde de lucht op gedurende deze fase. Het zware gevoel ging er af. Ik voelde me stukje bij beetje weer mezelf worden. Thank god.

Het meest bijzondere moment van het tweede trimester was de 20 weken echo. Hierin wordt alles van de baby gecheckt met een mega scherp echo apparaat. Alles was niet alleen harstikke goed met onze baby. We wisten nu ook zeker dat we een little boy mogen verwelkomen en we kregen zelfs het gezichtje te zien in 3D. Onbeschrijfelijk. Echt onbeschrijfelijk. Alsof we nu al echt konden kennismaken met onze baby, hij had een gezicht. Ik voelde zoveel liefde.

In deze fase stonden er ook allerlei leuke dingen gepland zoals een laatste vakantie samen met Hugo. Ik ging naar de Dalai Lama met Annet. Op mijn verjaardag naar Cirque du Soleil en naar een concert van Hans Zimmer met Clarissa.

Allemaal dingen waar ik mega blij van word. En tegelijkertijd is niets wat het lijkt. Want ookal zie je op social media dat ik allemaal gave dingen aan het doen ben, ondertussen heb ik verschrikkelijke last van mijn rug. Al een hele tijd. Mijn buik is enorm gegroeid. Maar mijn rug, die vindt het allemaal maar niets. Het hoort er bij Suzan. Dat is wat ik hoorde. Keer op keer.

Waar ik ook ging, die rug ging met me mee. Ik kon bij de Dalai Lama niet langer dan een uur zitten op mijn stoel. Ik moest echt gaan staan, lopen, bewegen. Op vakantie moest ik na het toetje huilend naar het hotel terug. Ik had zoveel pijn. Het ging gewoon niet. Eigenlijk hielp niets, behalve liggen en mijn rug ontlasten. Op slechte dagen kon ik geen half uur achter elkaar zitten. Tot ik de kruik ontdekte. De kruik gaf verlichting. Wat een heerlijkheid.

Op aanraden van een vriendin bezocht ik een bekkenbodem fysio. Daar kreeg ik vooral hele basale adviezen die voor mijn gevoel zo algemeen waren dat het niet echt over mij ging. Ik heb het geprobeerd maar de pijn bleef echter aanhouden. En omdat hij wat hoger in mijn rug zat, net onder mijn rechter rib ging ik verder denken. Misschien is het niet mijn rug, maar is het mijn rechter nier? De pijn is namelijk exact waar mijn nier ligt, en maar aan een kant.

Had ik maar eerder naar mezelf geluisterd. Wat bleek, ik had al die weken een urineweg infectie. Dat zou wel eens de oorzaak kunnen zijn van de pijn in mijn rug. Ik kreeg een kuur en voelde ik me als herboren. Ik gaf de laatste weekend retreat in Domburg en kon er enorm van genieten. Ik had totaal geen pijn. Ongelofelijk.

 

Mijn grootste inzicht en boodschap voor mezelf en voor jou:
Luister vooral naar jezelf. Jij bent je eigen expert.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *