Mindful zwanger, mijn verhaal:
Hoe overleef ik het eerste trimester?

mindful zwanger mindful bevallen zwangerschap meditatie
De eerste euforie maakte al snel plaats voor een intens pittige periode van moeheid, lusteloosheid en het op en neer gaan tussen verzet en acceptatie. Het hoort er allemaal bij. De eerste 12 weken van een zwangerschap. Dat is wat ik hoorde.

 

Deze periode bleek bij mij tot week 18 te duren. Na 12 weken dacht ik al, mooi. Kom maar op. Ik ben er klaar voor. Maar helaas. Ik werd wakker en voelde me net zo belabberd als de weken ervoor. Omdat deze periode zo lang duurde werd ik er soms enorm moedeloos van. Ik voelde me zo gruwelijk anders dan hoe ik me normaal voel.

Hoe meer ik me verzette tegen hoe het nu was, hoe meer frustratie ik voelde. Al dat verzetten. Frustreren. Boos zijn. Het werkte natuurlijk allemaal niet. Het werkte juist tegen me. Het kostte nog meer energie en ik werd er nog kribbiger van. Een harde les in accepteren zoals het nu is. Ja ook voor een mindfulness trainer is dat soms lastig. Is het niet dat wat we anderen leren, waar we zelf ook zo mee worstelen of hebben geworsteld?

Ik heb er bijna altijd zin in. Ik ben een enthousiasteling die bij het ontwaken direct uit haar bed springt om allerlei mooie dingen te gaan creëren. En als ik een baaldag heb, dan voel ik me na een goede nacht altijd beter.

Weken lang was alles zwaar. Nu tijdens deze zwangerschap was ik niet vooruit te branden. Ik had helemaal nergens zin in. Zelfs het idee dat ik de vaatwasser moest uitruimen maakte me al moedeloos. Omdat deze periode zo lang duurde raakte ik na verloop van tijd vervreemd van mezelf. Want wie ben ik eigenlijk? Als ik niet die enthousiasteling ben? Als ik niets creëer? Niet presteer?

Ik ontdekte dat ik zoveel zelfwaardering haal uit het feit dat ik dingen kan afvinken. Dat ik dingen creëer. Dat ik super toffe coachgesprekken voer en echt mensen verder help. Het lag in deze periode allemaal stil. Ik had niets om me goed over te voelen. Zo voelde het soms.

In deze periode moest ik echt leren om mezelf liefde te sturen. Mijn innerlijke criticus draaide overuren. Want ik wilde zo graag van alles doen. En niets lukte. Deze fase ging volledig over acceptatie. Mezelf omarmen met het besef dat ook dit weer voorbij gaat. Dat dit maar een fase is. En dat dit heel menselijk is. Dus in plaats van mezelf af te straffen besloot ik mezelf compassie te sturen voor het feit dat ik het zwaar had en te beseffen dat ik goed ben zoals ik ben. Zelfs als ik niet iets concreets kan afvinken van mijn lijstje. Zelfs als er niets is om trots op te zijn.

Soms zie je het zelf niet, omdat je er zelf midden in zit. Ik zie dit zo vaak in de coachgesprekken die ik voer. Dit gebeurde nu ook bij mij. Mijn lichaam was bezig met de grootste creatie van mijn leven. Ja dat kost energie. Is dat niet wonderlijk genoeg? Is dat niet genoeg om trots op te zijn? Het is magie! Gelukkig realiseerde ik me dit soms ook wel. Ik probeerde mijn lichaam liefde de sturen voor het feit dat het zo hard zijn best aan het doen was om een prachtige baby te maken.

Wat me deze periode enorm erdoorheen heeft geholpen is een mindfulness mantra: ook dit gaat voorbij. Alles komt en gaat. Vroeg of laat. Emoties. Gevoelens. Gedachten. Situaties. Hoe lastig het nu ook is, ook dit gaat voorbij. Ook dit maakt plaats voor iets anders. Iets moois. Iets intens. En ja, nu is het gewoon K*&ˆ! Ik hoef het niet leuk te vinden. Dit is wat het is nu. Dit is waar ik mee te dealen heb nu. Het is er toch al. Dus stop met verzetten tegen al die gedachten en gevoelens. Het heeft totaal geen zin. En het geeft alleen maar stress en spanning. Dat is wel het laatste wat goed is voor de baby.

 

Mijn grootste inzicht en boodschap voor mezelf en voor jou:
Hoe meer je jezelf verzet, hoe meer je jezelf in de weg zit.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *